Mensen vragen mij soms hoe ik dat eigenlijk doe met edelstenen. Of ik daar vaste momenten voor heb, of een bepaald ritueel.

Nee dus.

Bij mij zijn edelstenen gewoon langzaam deel geworden van mijn dag. Ze liggen overal in huis en soms neem ik er eentje vast of neem ik er eentje mee. Meer is het eigenlijk niet.

Hoe het voor mij begon

Mijn eerste edelstenen had ik gewoon omdat ik ze mooi vond. Sommige ook wel omdat ze een bepaalde eigenschap hadden waar ik nieuwsgierig naar was.

Ik had ze in een mooie abalone schelp liggen en koos er elke dag eentje uit. Die ging dan de hele dag met mij mee, in mijn broekzak, mijn bh of ergens in mijn tas.

Hoe meer edelstenen ik kreeg, hoe meer ze overal in huis begonnen op te duiken, op een kast, op een tafel, of ergens tussen papieren. Soms vond ik maanden later nog een steen terug in een jaszak. Dat gebeurt nu trouwens nog altijd.

Langzaam kregen ze een plek

Later kregen sommige stenen wat meer een vaste plek.

Zo ligt er al jaren een rozenkwarts trommelsteen op mijn nachtkastje. Onlangs is daar nog een prachtige celestien vorm bijgekomen.

Wanneer ik op mijn laptop werk en moet focussen, kies ik soms een steen die ik naast mij leg. Ik merk dat dat mij helpt. Even voelen, even ademhalen, en dan weer verder.

Bij een belangrijke afspraak neem ik soms een edelsteen mee. Gewoon in mijn jaszak. Niet omdat ik geloof dat die steen iets gaat oplossen, maar meer als herinnering om even stil te staan. Even voelen: oké, rustig blijven.

Gewoon midden in het leven

Voor mij horen edelstenen niet buiten het dagelijkse leven, ze horen er net middenin.

Tussen werk, boodschappen, kinderen, plannen en alles wat een dag nog met zich meebrengt.

Soms maar een paar minuten op een dag. Soms wat langer. Soms merk ik ze amper op. Maar ze zijn er wel.

Misschien is dat ook waarom ik ze zo waardeer. Ze vragen niets. Ze liggen er gewoon, tot je er toevallig naar kijkt of er eentje vastneemt.

Wat ik door de jaren heen merkte

Door de jaren heen heb ik gemerkt dat edelstenen vooral werken wanneer je het simpel houdt.

Niet als iets dat ze moeten oplossen, maar als iets dat je af en toe helpt om even stil te staan.

Misschien is dat uiteindelijk ook hoe edelstenen voor mij het best werken. Niet als iets groots of ingewikkelds, maar als kleine momenten tussendoor.

Geen regels, geen vaste manier. Gewoon iets dat af en toe helpt om even te vertragen, midden in een gewone dag.

En misschien is dat ook wel de mooiste plek voor edelstenen: niet buiten het leven, maar er gewoon middenin.

Tegelijk merk ik ook dat er momenten zijn waarop ik wel wat langer met edelstenen werk. Niet zomaar tussendoor, maar iets bewuster. Dat kan een paar minuten zijn, of soms een moment waarop ik echt even ga zitten met een steen.

Daar vertel ik in mijn volgende blog wat meer over.